Kızım 4 yaşında iken, ana okulu sınıfındaki arkadaşlarını  kliniğimde konuk etmiştim..18 yıl once…Ne sevimli, ne meraklı idiler..Onların ilgisi, oyunları, soruları ve kahkahaları renk katmıştı kliniğe..Anne- babalardan gelen olumlu geri dönüş, ve miniklerin “diş hekimi” kimliğine olan korkusuz yaklaşımı bize fikir vermişti..

O gün bu gündür aynı anaokulunun (Pinokyo) miniklerini her yıl konuk ediyoruz..Aralıksız 18 yıl..

Klinik ile tanışıyorlar, dişçi koltuğuna (ben Voltran koltuğu diyorum) oturuyorlar, ışığı açıp kapıyorlar, yuvarlak dişci aynasını ellerine alıyorlar..Daha önce dişci ile tanışanları çekiniyorlar başlangıçta, ama korkusuz arkadaşalarını izleyince onlar da ısınıyorlar zamanla…

Ana tema: dişci korkusu oluşmuyor, varsa da kalmıyor..Gerçekleştirdiğim ve yaptığım için en memnun olduğum etkinlik budur işte..

Yıllar oldu..Bu minik koca adam olmuştur şimdi..